روزانه نویسی

امروز ساعت ۵ صبح بیدار شدم. یک ساعت دیرتر از ساعت معمول بیداریم. با اینحال باز هم سپاسگزار خدای مهربونم هستم که یک روز قشنگ دیگه بهم هدیه داد. ولی باید اعتراف کنم، برای من بیدار شدن ساعت ۴ صبح توی اوج سحرگاهی یک چیز دیگست. اون سکوت رازآلودش انگار تمام وجود انسان رو محصور و مجذوب خودش میکنه. توی یک حالت خلسه ای قرار میگیرم و با تمام وجودم زیبایی عالم هستی رو حس میکنم و انگار نزدیکترین فاصله رو با خدا و کائنات دارم و برام جالبه که هر چقدر زمان از سحرگاه به سمت طلوع خورشید و آغاز یک روز دیگه عبور میکنه، از این حال و احساس قشنگ، عمیق و عرفانی دور و دورتر میشم و بی اختیار وارد روزمرگی همیشگی میشم. جایی که میشه باز هم به معرفت خدا و کائنات وصل بود ولی اون شور و حال سحرگاهان رو نداره...