روزانه نویسی

دنبال موضوعی توی ذهنم میگردم که باز هم بنویسم، ولی هر چقدر توی افکارم جستجو کردم چیز بدرد بخوری پیدا نکردم. از کنار نوشتن بخصوص توی این تایم هم نمیتونم بگذرم. نوشتن برای من لذتی وصف نشدنی داره. من یک نظر شخصی دارم و اونم اینه که افکار تا زمانی که توی مغز آدم میمونن جلوه و درخششی ندارن ولی وقتی با نوشتن میریزیمشون بیرون برامون یک جلوه تازه ای پیدا می کنن. حالا دیگه این مغز ما هست که داره بهشون نگاه میکنه و انگار به واسطه خالی شدن افکار مجال تازه ای پیدا کرده که افکار ساخته و پرداخته دست خودش رو با دقت واکاوی کنه. این بزرگترین لذت هستش برای من. میشینم و به بررسی افکارم میپردازم. این وسط چه درک و فهم هایی که انسان به خاطر همین بررسی ها و واکاوی های اندیشه اش نصیبش نمیشه. موضوعات، تجربیات، احساسات و فلسفه های ناب و خالصی که اگر نوع انسان به نوشتن عادت نکرده بود هیچ وقت بهش دست پیدا نمی کرد. نوشتن یعنی ابتدا دست آورد و بعد رهیافت. نوشتن مثل همون نور شعله ای هست که توی دستامون گرفتیم و توی دل تاریکی راه رسیدن به روشنی رو نشونمون میده. واما موضوع بعدی که از دل همین جستجوی ذهنی ام برای نوشتن یک پست جدید که ابتدای مطلب بهش اشاره کردم و گفتم هر چقدر جستجو میکنم چیز بدرد بخوری پیدا نمیکنم، میتونم بکشم بیرون همین کلمه کلیدی جستجو هستش و این برای ما پر از معنا و مفهوم هست. چرا که بعد دیگری از وجود انسان رو نشون میده. بعد ذهن جستجوگر انسان. چه بسا اگر این مفهوم در ذهن و روح انسان جاری نبود نه خبری از تجربه، علم، هنر، فلسفه، منطق، فناوری، روانشناختی، روان درمانی و هزاران موضوع و شاکله و ساختار اساسی که تشکیل دهنده جامعه انسانی هستش نبود. این موهبت بزرگ رو خداوند در کالبد فکری انسان جای داده که هر چقدر فردی منفعل باشه باز هم دارای ذهن جستجوگری با درجات مختلف هست و به نظر من انسان های خوشبخت کسانی هستند که ذهنی بی قرار برای جستجوی مفاهیم تازه هستند...

توی پست قبلیم با همین عنوان کمی در مورد وسعت فکری وذهنی صحبت کردم و حالا دوست دارم این موضوع رو ادامه بدم. در مورد اینکه چرا گاهی وقتها، انسان سالهای زیادی از عمر خودش رو سپری کرده ولی همچنان دارای بُعد فکری محدود و کوچکی هست، خیلی اندیشه کردم. حتی در مورد خودم، چون بارها و بارها با تمام وجودم حس کردم که ابعاد فکری و نوع تفکر خودم هم بسیار کوچک، محدود و یا بسته بوده. نتایج جالبی هم به دست آوردم و در واقع متوجه این موضوع شدم که ریشه اصلی این نوع نگاه به همه مسائل اعم از عاطفی، شغلی، دنیا، اقتصاد، روابط و ... چه چیزی هست. اولین، مهم ترین و در الویت ترین دلیل ریشه ای کمبود ها و نواقصی هست که در نوع بشر به هر دلیلی در هر مرحله ای از رشد انسان شکل میگیره و به نظر من کمبودهایی که از ابتدای کودکی انسان وجود داره یا به وجود میاد متاسفانه بیشترین و بدترین تاثیر رو در نوع افکار و نگاه انسان به مسائل و موضوعات گوناگون داره. حالا به ترتیب مهم ترین هاشو میگم، به طور مثال کمبود یا خلاء عاطفی که در دوران کودکی وجود داره و پدر و مادر دانسته یا ندانسته نیازهای عاطفی فرد رو تامین نمیکنند. دوم کمبود امکانات که میتونه فیزیکی یا غیرفیزیکی باشه. مثلا نداشتن مداد رنگی کمبود فیزیکی هست و نداشتن تفریحات سالم میتونه کمبود غیرفیزیکی باشه. سومین مورد کمبود روابط سالم با محیط و اجتماع بیرون از خونه هستش. مثل خانواده ای که علاقه ای به رفت و آمد با فامیل ندارن. در مراسم ها و فعالیت های گروهی شرکت نمی کنن... همه و همه اینها میتونه ساختار ذهنی کودک رو به صورت معیوب و ناقص شکل بده و این فرد در گذر از هر مرحله ای از رشد جسمی و غیرجسمی خودش با چالش های زیادی روبرو میشه و حتی تحمل این جور افراد برای اطرافیانش خواه، خانواده خودش باشه، افراد فامیل و حتی همکاران شغلی اون، غیر قابل تحمل میشه...

ادامه دارد...

یک روز عادی بود امروز. صبح ۴ و نیم بیدار شدم و روتین همیشگی. تو شرکت هم یک روز کاری کاملا عادی، فقط نشد زبان آلمانی رو بخونم. ولی فلش کارتهای زبان انگلیسی رو همون سر صبح توی ایستگاه اتوبوس مرور کردم. از همکارم عذرخواهی کردم و از دلش درآوردم اونم استقبال گرمی کرد و رابطه مثل قبل شد. انرژی خوبی گرفتم. اومدم خونه، قبل دوش گرفتن، رفتم سوپرمارکت سر خیابون، بستنی و کیم بعلاوه شیشه پاک کن و زردچوبه گرفتم برگشتم خونه. پای درب ورودی به هال خونه رو با شیشه پاک کن تمیز کردم و به همراه خانمم مهلا، درزگیری که از فروشگاه دیجی کالا سفارش داده بودیم چسبوندیم به زیر درب تا حشرات مزاحم نیان تو خونه. مهلا همچنان سرسنگینه باهام و فکر کنم دلیلش اینه که دیروز بعدازظهر رفتم ی سری به مامانم زدم. منم تا الان اهمیت ندادم که مهلا باهام صحبت نمیکنه، دیگه خیلی چیزا برام مهم نیس، بخصوص که من اشتباهی مرتکب نشدم‌. بهر حال زندگی در لحظه حال رو عشقه. زنده باد زندگی و شادباد لحظه حال...

سلام، سلام، سلام، سلام ... وای داستان تکراری هر روز من‌ با یه تعداد از همکارام که توی یکی از ساختمانهای شرکت کار میکنیم. اینجوری بگم بهتون که سرصبح وقت شروع کار که میبینمشون یک بار سلام میکنن. به فاصله چند ثانیه بعد که من کوله پشتیم رو میزارم اتاق میرم آبدارخونه واسه خودم چای بریزم همونایی که بهم سلام کردن، دوباره سلام میکنن و منم جواب میدم. میشینم پای کامپیوتر تا گزارش کارها رو چک کنم میرم دوباره چای بریزم همونا منو میبینن و دوباره سلام میکنن. میام اتاق یک ساعتی میگذره میخام برم دستشویی، میبینمشون دوباره سلام میکنن، کارم تموم میشه با دستشویی میخام برگردم اتاقم دوباره منو میبینن سلام میکنن. یکشیون خیلی رو مخ تره نسبت به بقیه. دائم که سلام میکنه احوال پرسی هم میکنه مرتب و به شدت آدم پیله ای هستش در هر زمینه ای. واقعا دیگه تصمیمم رو گرفتم که از فردا فقط یک بار جواب سلام بقیه رو بدم و سلام بعدی رو بزارم واسه فردای اون روز. امروز توی اتاق با اون یکی همکارم بحثم شد و به بیمار بودن ذهن و روانش بیشتر پی بردم، البته بحث رو کش ندادم و چند دقیقه بعدش بکلی از ذهنم پاکش کردم چون اصولا ناراحت شدن دیگران از خودم هیچ اهمیتی نداره مگر اینه خودم باعث رنجش کسی بشم که حتما بعدش معذرت خواهی میکنم و سعی میکنم از دلش دربیارم...

دیشب دوباره بی خوابی زد به سرم. البته وقتی رفتم رختخواب خوابم برد ولی حدود ساعت ۱ و ۱۵ دقیقه بیدار شدم و تا ی ربع به سه خوابم نبرد. طبق معمول این جور مواقع، دست بردم سمت گوشی و چند تا کلیپ دیدم. بعدش یک داستان کوتاه جنایی صوتی رو از کست باکس پلی کردم که واقعا قشنگ بود ولی بازم خوابم نبرد، و دست آخر بازم مثل همه اون وقتایی که بی خواب میشم فایل صوتی مشارکت امیرحسین رو پلی کردم و توی همون چند دقیقه اولش خوابم برد. شاید هزار بار این فایلو گوش کردم ولی هیچ وقت قدیمی نمیشه. یک جذابیت خاصی داره لحن کلامش و موضوع صحبتش. بهرحال برای بی خوابی های من معجزه میکنه...

حدود چهار ماه تا پایان سال کاری اولم مونده، یعنی ۲۵ آبان ماه ۱۴۰۵ و به عبارتی ۱۲۱ روز. چند وقت پیش همین محاسبه رو انجام دادم و ۲۱۷ روز مونده بود. چقد زمان زود میگذره، ولی خب من هیچ پشیمون نیستم، چون همین تعداد روزهایی هم که گذشته بازم کارهایی انجام دادم و تجارب و دانش بیشتری بدست آوردم ولی خب میشه گفت حدود دو هفته ای هست که با جدیت، مسیر پیشرفت شرکتی که تاسیس کردم رو دارم دنبال میکنم و خوشبختانه دارم به موفقیت نزدیک و نزدیک تر میشم. الان که دارم فکر میکنم میبینم هر زمان که برنامه روتین صبحگاهیم رو درست انجام دادم حتی آخر هفته ها و روزهای تعطیل، بقیه روزم تا زمان خواب شب، که دیگه میرم توی رختخواب با برنامه، نظم و آهنگ مطلوبی دنبال کردم و به اولویت های کارام رسیدم و انجامشون دادم و به وضوح دیدم که انجام پروژه هام با سرعت شگفت انگیزی رو به جلو حرکت میکنه. در واقع انجام برنامه روزانه من وابستگی شدیدی به روتین صبحگاهیم داره. امروز یک تصمیم مهم هم گرفتم و اونم اینه که تا قبل از پایان سال اولین محصول شرکتم رو بسازم و به فروش برسونمش و مطمئنم که خدا هم دستمو میگیره و من این کار بزرگ رو انجام میدم...

فکر میتونه کوچک باشه یا بزرگ و یا اینکه نه بزرگ باشه و نه کوچک. اصلا فکر بزرگ یا کوچک یعنی چی؟ مثلا کسی که به موفقیت فکر میکنه لزوما دارای افکار بزرگی هست؟ یا کسی که به فکر آخر هفته اش هست که بره لب دریاچه ماهی بگیره آیا افکار کوچکی داره؟ یا اینکه بهتره اینجوری بگم از روی رفتار یک شخص و کارهایی که انجام میده و همچنین موقعیت اجتماعی که در اون قرار داره میشه تشخیص داد که اندازه تفکر و اندیشه اون آدم چقدره؟

من فکر نمیکنم اینجوری باشه. در واقع شاید یک کارگر ساختمانی ساده به مراتب دارای افکار بزرگتری نسبت به یک صاحب کمپانی باشه، ولی خودش رو در اون شرایطی قرار نداه که تا پایان عمرش همون کارگر ساختمونی نمونه و بلکه پیشرفت کنه. حالتهای خیلی زیادی رو میشه متصور شد. یکی دیگه از حالت ها اینه که اون کارگر واقعا دارای افکار کوچکی هست و همینجوری کارگر مونده و اون شخصی که صاحب یک کمپانی هستش دارای تفکر بزرگی بوده و از صفر به این جایگاه رسیده. بهرحال نتیجه ای که خودم و به نظر شخصی خودم گرفتم رو نمیشه معیار وضعیت حال افراد قرار داد و در مورد اندازه افکارشون نتیجه گیری کرد. به نظر من بهترین راه اینه که مسیری که اون فرد طی کرده تا به جایگاه فعلی خودش برسه رو باید بررسی کرد تا متوجه اندازه افکار اون نفر شد. مثلا اگه زندگینامه خیلی از افراد موفق و مشهور جهان رو مطالعه کنیم می فهمیم که چه مسیر دشواری رو طی کردن تا به اون وضعیت رسیدن. و همچنین از روی استراتژی که بکار گرفتن میشه متوجه ابعاد فکریشون شد. در واقع موقعیت اجتماعی یک فرد حاصل خروجی افکار اون در گذشته هستش، و منظورم فقط در زمینه مالی نیست بلکه در زمینه اندیشه و معنویت هم هست. احساس میکنم این موضوع رو بخوام واکاوی کنم خیلی پیچیده و طولانی میشه. فکر کنم واسه این پست فعلا کافیه ولی حتما توی پست های بعدیم ادامه میدم...

هر روز صبح که سوار اتوبوس شرکت میشم، میرم اون صندلی انتهای اتوبوس رو برای نشستن انتخاب میکنم. در مجموع حتی توی اتوبوس هم دوست ندارم اون دنیایی رو که از درون ذهن و افکار خودم ساختم از دست بدم، و ترجیح میدم توی خلوت خودم باشم. معمولا هم این تایم حدود نیم ساعتی که برسم به شرکت رو با خوندن کتاب توی گوشیم میگذرونم. تیپ شخصیتی من درونگرا هستش و معمولا با آدمایی که بشه از چهره شون، زبان بدنشون، رفتارشون، حرفایی که برات میزنن، افکارشون و عملشون، معنا، مفهوم و هدف رو کاملا تا عمق وجود درک کرد خیلی دوست دارم معاشرت کنم. آدمایی که میشه ازشون فلسفه و معانی قشنگ و عمیق زندگی بشر رو بیرون کشید. آدمایی که فراتر از انسان بودن صرف هستن، و حتی سکوتشون برای من زیبا هستش. و منی که انتهای اتوبوس مینشینم دقیقا در صندلی ردیف کنار من همکاری از همین تیپ مینشینه. انسانی ساکت با شخصیتی آرام. دقیقا مثل من توی خودش سیر میکنه و صبوری خاصی رو میشه توی تک تک سلولهای بدنش دید. خیلی کم حرف و متین. ولی اون لحظه ای که میخاد عمق زیبایی شخصیت و معرفتش رو نشون بده لحظه ای هستش که من دستمو به سمتش به نشانه سلام و صبح بخیر دراز میکنم و اون به گرمی هر چه تمامتر دستمو در دست خودش میفشرد و احوال پرسی گرمی از سر صداقت کامل میکنه...

قبل از اینکه شروع کنم، خدای خوب و مهربونم رو شکر میکنم و ازش سپاسگذارم که بهم کمک کرد و دوباره موفق شدم به اون روال مطلوب زندگیم و بخصوص برنامه خوابم برگردم. امروز خیلی بهتر و راحت تر از دیروز بیدار شدم. یعنی حدود ساعت ۴ و ۱۵ دقیقه، البته راس ساعت ۴ با صدای آلارم گوشی بیدار شدم ولی یک کوچولو به خودم فرصت دادم که بیشتر بخوابم. بهرحال بعد بیدار شدن و شستن دست و صورتم به هیچ عنوان احساس خواب آلودگی نمیکردم و اینم به دلیل اینه که دیشب خیلی راحت خوابم برد. خداوند رو شکر میکنم که یک روز قشنگ دیگه رو بهم هدیه کرد و همچنین یک روز پاک دیگه در انتظارمه. راستی یادم شد بگم دیروز که از شرکت برگشتم خونه یک مقدار دیگه از پروژه ساخت دریل ستونی رو پیش بردم و نتیجه خیلی خوب بود و ازین بابت هم خوشحالم و هم انرژی خوبی گرفتم. دیروز توی شرکت به خاطر برگزاری اولین مجمع عمومی شرکت تعاونی مسکن، نتونستم ادامه یادگیری زبان انگلیسی رو انجام بدم که خب امروز قاعدتا حتما باید توی روتینم جا بدمش. چند وقتیه که میخوام مطلبی در مورد فلسفه قهوه بنویسم که فکر میکنم به همین زودیا بنویسمش...

دیگه احساس میکنم خیلی از مسائل برام حل شده. مسئله مادرم و تفکراتش، مسئله رفتار و نگرش های خواهر بزرگترم، مسئله تنش و چالشهایی که با خواهر کوچکترم داشتم، مسئله کینه های درونیم، مسئله تنشها و اختلاف دیدگاه با همسرم و خانوادش، مسئله محیط کارم و تعصبی که روی کارم دارم، مسئله تنش با همکاران و رقابت شغلی و... خیلی از مسائل مختلف ریز و درشت که دیگه یا برام حل شدن و یا از درجه اعتبار و پرداختن بهشون ساقط شدن. یعنی حتی ذره ای ارزش ندارن که ثانیه ای از وقت گرانبها و روح و روان و ذهن ارزشمندم رو صرف این مسائل کنم. در حالی که شاید همین چند سال پیش و یا حتی همین یک ماه پیش خیلی از این مسائل برام مهم بودن و دائم درگیرشون بودم، ولی در نهایت هیچ چیز تغییر نکرد. فقط بهترین تایم زندگیم از دست رفت. زمانهایی که می تونستم بهترین کارها رو انجام بدم و نهایت استفاده رو ببرم ولی با همه اینها یک مزیت بزرگ برام داشت و اونم اینکه درسها و تجربه های بزرگی بهم یاد داد. اینکه نباید پاپیچ نوع رفتار و نظریات و اعتقادات اطرافیان، دوستان، خویشان و حتی خانواده خودت شد. هیچ چیز و هیچ کس به اندازه خودت نباید برات مهم باشه و همین و بس. فهمیدم نباید به دنبال تغییر افراد بود حتی فرزند خودت و در عوض تا جایی که تونستم خودم رو تغییر دادم. بزرگترین مسئله ای که برام حل شد خودم بودم. من تا همین چند وقت پیش با خودم مسئله داشتم، خودمو نمیتونستم تحمل کنم، با خودم جنگ درونی داشتم چه برسه که بخوام خودمو دوست داشته باشم. ولی حالا دیگه مسئله خودمو با خودم حل کردم من، منم، ورژن اصلی خودم و عاشق خودمم. برای بدست آوردن خودم تمام تلاشم رو میکنم...

امروز صبح بالاخره به صورت عادی و بدون سختی ۴ و ۱۰ دقیقه از خواب بیدار شدم. دیگه کم کم برنامه خوابم داره برمیگرده به حالت نرمال. اول ۵ دقیقه ورزش کردم و بعدشم صبحانه و قهوه نوش جان کردم. گوشی رو برداشتم و واژه های زبان روسی رو که بصورت فلش کارت توی نرم افزار Cram در آوردم مرور کردم. زبان باحالیه روسی و فکر نمیکردم اینقدر بهش علاقه مند بشم. البته که واقعا حفظ کردن بعضی از کلماتش واقعا سخته...

امروز واقعا به سختی ساعت ۴ و ۳۵ بیدار شدم چون شب قبل نتونستم درست و حسابی بخوابم. از توی کست باکس ی داستان صوتی تقریبا جذاب پیدا کردم که راوی داستان ی آقایی بود که مهارت خوبی توی روایت کردن داستان داشت. داستان هم ازین داستانهای افسانه ای ایران باستان بود که خب شنیدنی بود. بهرحال گوش کردن داستان چاره ساز نبود و ی دونه ازین آهنگای فرکانس خواب پلی کردم که اونم بدتر فقط ضربان قلبم رو برد بالا و در نهایت چیزی که به داد من رسید کتاب صوتی بنویس تا اتفاق بیفتد بود که راوی این اثر خانم هما ثمن آبادی هستن که انصافا هم صدای عالی دارن وهم لحن کلامشون بی نظیره، با این اوصاف تا خوابم برد ساعت شد ۲ نیمه شب. سر کار هم واسه این که کسل نشم از اتاق زدم بیرون و رفتم سایت ویزیت و اون جای فاجعه داستان بی خوابی من جایی بود که از واحد آموزش تماس گرفتن و گفتن این هفته کلاس آموزش ابزاردقیق رو برگزار میکنم یا نه و منم که دو هفته پشت سر هم بهانه جور کرده بودم و کنسل کرده بودم روم نشد بگم که بشدت کسلم و حال تدریس رو ندارم و خلاصه اوکی دادم. و چه تایم بدی هم کلاسم بود ینی ۱ و نیم تا ۲ و نیم بعدازظهر، تایم بعد ناهار که واقعا همتی به اندازه یک کوه میخواد که بتونی جلوی چرت زدنت رو بگیری...

امروز ساعت ۱۰ و نیم از خواب بیدار شدم. طبق روال خانمم بعد من بیدار شد و صبحونه و چای رو آماده کرد. منم بازی تنیس توی گوشیم انجام دادم و فقط برای امروز رو خوندم. ناهار ی قرمه سبزی بی نظیر داشتیم و سه نفری خوردیم و کلی کیف کردیم. بعد ناهار شروع کردم به ادامه پروژه ساخت دریل ستونی. خوب بود و کار کردن توی خونه کلی بهم انرژی داد. بعد اون فلش کارتهای زبان روسی، آلمانی و انگلیسی رو مرور کردم و البته کمی هم املای زبان روسی. در مجموع روز خوبی بود.‌‌..خدا رو شکر میکنم.

دیشب بازم دیر خوابیدم و صبح به زحمت ساعت ۵ و ۳۵ دقیقه بیدار شدم و خب طبیعتا روتین صبحگاهی رو نتونستم انجام بدم. صبحونه که دو عدد تخم مرغ آب پز با گوجه فرنگی بود رو عجله ای خوردم و بعدش قهوه درست کردم‌. حس رفتن سر ایستگاه و با اتوبوس رفتن به شرکت اصلا نبود. تصمیم گرفتم با ماشین برم و همین کارو کردم. توی اتاق کارم حالم اصلا خوب نبود و به احتمال زیاد به خاطر صبحونه بود که عجله ای خوردم. زبان روسی رو دوباره استارت زدم و بهم خیلی انرژی داد‌. یک ساعت هم آلمانی کار کردم. بعدازظهر هم که اومدم خونه ادامه پروژه ساخت دریل ستونی رو انجام دادم که اینم انرژی مضاعفی بهم داد. شب هم برای شام خانمم کالباس و گوجه فرنگی آماده کرده بود که به همراه دخترم سه نفری نوش جان کردیم. خب با همه اینا و روز خوبی که داشتم دوباره و دوباره از خدای خوب و مهربونم تشکر میکنم. شکرگزاری یعنی قدرت...خدایا خیلی ازت ممنونم.‌‌..

امروز میخاستم ۴ صبح بیدار بشم ولی ۴ و نیم بیدار شدم چون خیلی خوابم میومد. اونم بخاطر این بود که شب قبل نشد که راحت بخوابم چون حدود ۱۲ و نیم نیمه شب بیدار شدم بخاطر دستشویی و نوشیدن آب. بهرحال همون ۴ و نیم هم که بیدار شدم انرژی خیلی خوبی داشتم و اول ورزش کردم بعدش صبحونه رو آماده کردم و نوش جان کردم. فقط برای امروز رو خوندم و قهوه خوردم. الانم ی حس خیلی خوب همراه با خوشحالی و شادابی بعلاوه انرژی بالا دارم که همش بخاطر استارت ساخت پروژه جدیدم هستش. خب این حس و حال منو بیاد اون جمله معروف میندازه که میگه: موفقیت یعنی اینکه از شدت خوشحالی برای بیدار شدن در صبح روز بعد، بیقرار باشی...

چقد ذهن من از چیزی که روی کاغذ نوشته بشه، فرمان پذیره. این برای من خیلی خوبه. چون نوشتن رو خیلی دوست دارم. وقتی میخام اون چیزی که دوست دارم باشم، افکارم در مورد اون خود مطلوبم رو میارم روی کاغذ و کافیه هرزگاهی اون نوشته ها رو مرور کنم و به طرز عجیبی رام و مطیع شدن ذهن و افکارم رو ببینم و اینجاست که مغزم منو مجبور به ترک دایره راحتیم میکنه و من میرم به سمت اقدام. کارهایی رو که لیست کردم یکی یکی انجام میدم، میرم و پیگیر پروژه هام میشم و اینجوری بگم کلا خلق و خوی من خیلی خیلی عالی میشه و اندازه چندین شات قهوه بهم انرژی میده. وقتی این اتفاقات رو میبینم به طور قلبی به کتاب معروف بنویس تا اتفاق بیفتد نوشته هنریت آن کلاوسر ایمان میارم. قدرت عجیبی در نوشتن نهفته ست. برای منی که صادقانه بگم سخت از دایره راحتی درمیام، نوشتن برنامه هام بهترین راهکاره. من این معجزه رو سه بار با تمام وجود لمس کردم و تجربه ش کردم. بار اول وقتی که نسخه اولیه کاربرنامه دوازده گامی رو تدوین کردم و طبق گامهای کاربرنامه یک پروژه رو با موفقیت به پایان رسوندم. بار دوم تدوین قانون نامه شخصی خودم بود که خیلی جواب داد ولی خب به خاطر چالشهایی که بعدا به وجود اومد تقریبا یک تایم زیادی ازش دور افتادم ولی با اینحال تجربه کاملا موفقی برای من هست و بالاخره بار سوم زمانی بود که سال کاری شخصی خودمو تدوین کردم توی آبان ماه ۱۴۰۴ که اونم به خاطر شرایطی که بعدا پیش اومد دچار یک وقفه نسبتا طولانی شد که خوشبختانه دوباره توی همین بازه کوتاه باقی مونده تا پایان سال کاری اولم یعنی ۲۵ آبان ۱۴۰۴ استارت مجدد زدم و دارم سعی میکنم توی تایمی که فرصت دارم پرقدرت ادامه بدم و بالاخره شرکتم رو سرپا کنم.

چند وقتی هست که ذهنم داره بهم هشدار میده که شخصیتم آروم آروم به سمت لودگی داره کشیده میشه. پیشترها ازین هشدار خبری نبود و انگار من هم اصلا متوجه این موضوع نبودم. ولی الان حضورش رو توی رفتارها و حتی گاهی اوقات توی کارهای روزمره ام بدجوری دارم حس میکنم، امروز صبح به این موضوع کمی فکر کردم و به ذهنم اجازه دادم یک مقدار این چالش جدید رو واکاوی و بررسی کنه. وقتی به اعماق تحلیل فکری خودم رجوع کردم تا حدود بسیار زیادی متوجه دلیل کشیده شدن قالب شخصیتی خودم به سمت لودگی شدم و ازین بابت خیلی خوشحالم. حالا دلایلی که من به کمک تحلیل فکری خودم پیدا کردم شامل ۳ تا عامل خیلی عمده و مهم میشه. اولیش مربوط میشه به سالها پیش، یعنی سالهای حدود ۱۲ تا ۲۴ یا ۲۵ سالگی زیست من که به دلایل گوناگون از جمله نیاز به توجه و دیده شدن توسط هم سن و سالان خودم، قرار گرفتن در محیط هایی که آدمایی با شخصیت تا حدودی لوده قرار داشتن و علاقه من به معاشرت با آدم های لوده، من هم شخصیتی لوده پیدا کردم و این قالب رفتاری توی ذهن ناخودآگاه من و قالب تربیتی من نقش بست. عامل دوم لذت جویی غیرقابل کنترل و تقریبا بی انتهای من بود که با لودگی در تلاش بودم خلا های روحی و روانی خودم رو پر کنم. و عامل سوم که در حال حاضر عامل قالب هستش، قرار گرفتنم کنار دو تا از همکارام هستش که یکیشون به شدت درگیر لودگی هستش و من هم باید بگم بخاطر ایراداتی که که هنوز در نوع شخصیت و رفتار و تعاملاتم با افراد وجود داره بشدت تحت تاثیر تیپ شخصیتی لوده وار این دو نفر قرار گرفتم و به صورت کاملا غفلت آمیز خودم هم به سمت لودگی کشیده شدم. البته خدا رو شکر بازهم ذهن خودآگاه و ناخودآگاه و روشن بینی حاصل از طی مسیر بهبودی و انجمن NA به کمکم اومدن و من متوجه این فاجعه شخصیتی شدم. همین متوجه شدن و فهم و درک از نواقص شخصیتی در واقع که باید توی پرانتز بگم به نظر من البته، معادل با ۹۹ درصد پیمودن راه اصلاح رفتار و شخصیت هستش.

یکی از موضوعاتی که در کتاب پرسش های اساسی مطرح کرده ام، نقد کردن و به عبارت بهتر به نقد کشیدن خود و یا مورد نقد قرار گرفتن، است. به نظر من این موضوع جزو آن دسته از مواردی است که می توان روی آن خیلی کار کرد و نتایج بسیار خوب و مطلوبی در زمینه رشد و پیشرفت شخصی گرفت. در واقع انسان های موفق کسانی بوده اند که خود را بیش از سایرین در معرض نقد و انتقاد قرار داده اند. البته این نکته را هم بگویم رسیدن به این مرحله، نیاز به پیش زمینه و تغییراتی بس بزرگ در شخصیت و نوع نگرش ما به محیط اطراف و جامعه و افراد آن دارد، تا ابتدا به نوعی خاص از بلوغ فکری و شخصیتی برسیم، تا در مرحله بعد بتوانیم به راحتی و بدون جبهه گیری بی مورد و یا عصبی شدن، از کوره در رفتن و بهم ریختن تمرکز فکری، با خونسردی تمام و آغوشی باز پذیرای انتقادات باشیم. البته که به نظر من همیشه موضوع انتقاد در میان نیست، بلکه گاهی اوقات ما به جای مواجهه با انتقاد، با پیشنهاد روبرو می شویم. در واقع به نظر من پیشنهاد هم نوعی نقد است با این تفاوت که نقد به طور مستقیم، صریح و روشن زوایای نامناسب، اشتباه و یا نیازمند به اصلاح را به ما نشان می دهد و به عبارت بهتر تکلیف ما را در قبال کاری که در جهت اصلاح و یا بهبود باید انجام دهیم مشخص می کند. ولی در پیشنهاد به واکاوی و تحلیل دقیق این زوایا به صورت مستقیم پرداخته نمی شود، بلکه نقدی که قرار است انجام شود در پوشش آن پیشنهاد مخفی مانده و فردی که پیشنهاد را دریافت می کند، به طور غیر مستقیم متوجه نقصان و ایراد کار خود می گردد.

دیروز رو ننوشتم...خب خیلیم مهم نیست...کمال گرایی ممنوع. امروز با وجود اینکه گوشیمو روی ساعت ۴ کوک کرده بودم نتونستم از خواب بیدار شم. حدود ۸ و نیم بیدار شدم و بعد دستشویی و شستن دست و صورت صبحونه و قهوه رو آماده کردم. ساعت ۹ و ده دقیقه راه افتادم به سمت روستابی که تعذیه درگذشت مادر همکارم توی مسجدش برگزار میشد‌‌. چون بار اول بود که میرفتم اون روستا از نشان استفاده کردم. توی مسیر رسیدن به روستا داخل یک کوچه فرعی و توی یک زمین خالی مابین دو خونه تلنباری از ضایعات سنگ ساختمونی دیدم و با خودم گفتم توی مسیر برگشت ی سری بهش میزنم. آخه چند وقته دنبال ازین سنگ های ساختمونی صاف هستم برای انجام صاف کردن ورقهای PVC و بدجوری فکرم درگیر بود و به فاصله فقط چند روز بهترین سنگ ها رو برش خورده و مرتب پیدا کردم. در برگشت از مسجد روستا رفتم سراغ اون سنگ ها و دو تا از بهترین هاشون رو گشتم و پیدا کردم و گذاشتم صندوق عقب ماشین. تا رسیدن به خونه کلی خوشحال بودم و بیشتر از پیش به قانون جذب ایمان آوردم...

امروز صبح ساعت ۴ و ۱۰ دقیقه بیدار شدم و تقریبا روتین صبحگاهی سابق رو کامل انجام دادم و تا همین الان بخاطرش کلی انرژی دارم، اونم بخاطر اینکه امروز صبح موفق شدم بعد از مدتها مهمترین بخش روتین صبحگاهیم یعنی ورزش رو انجام بدم و خدایی چقدم حال داد. توی شرکت هم واقعا انرژیم عالی بود. کلا امروز بعد از مدتها به اون خود مطلوبم رسیدم. هم روتین صبحگاهی رو کامل انجام دادم بخصوص اون قسمت شکرگزاری و دعا و ورزش. کتاب هم توی اتوبوس شرکت خوندم. یادگیری زبان آلمانی و ترجمه کتاب مکانیزم ها رو هم توی شرکت انجام دادم. امروز واقعا ازون روزای خوبم بود.

امروز حدود ی ربع به ۵ صبح بیدار شدم ولی با اینحال به جز زدن ریش به همه کارام رسیدم. کار توی شرکت خوب بود به جز ی مورد خیلی کوچولو تنش لفظی که خودمو کنترل کردم و همچنین احساسمو مدیریت کردم. الانم که دارم این پست رو می نویسم کلا این موضوع رو ردش کردم و خوشبختانه اجازه نشخوار فکری به ذهنم نمیدم. راستی دیشب هم بازم ازون خوابای بی سر و ته دیدم و به قول دخترم شخمی. بعدازظهر که از شرکت برگشتم با کلی صحبت خانمم رو مجبور کردم لباس بپوشه تا بریم بازار و واسش طلا بخرم، سه نفری، من و خانمم و دخترم آماده شدیم و بعد از مدتها رفتیم خرید. ی تیکه از مسیر رو هم پیاده روی کردیم که خیلی حال داد. اول برای دخترم ی هدفون بلوتوثی خریدم چون بهش قول داده بودم. بعدشم رفتیم طلا فروشی و واسه خانمم ی نیم ست شیک طلا خریدم...انرژی خوبی به هر سه تاییمون داد.

دیشب خانمم به اتفاق دخترم ی پیتزای خوشمزه و عالی برای شام درست کردند. سه نفری نشستیم دور میز و پیتزا رو به همراه دوغ با طعم نعنا نوش جان کردیم. شام سنگین و گرمی خونه باعث شد درست و حسابی نتونم بخوابم و دم به دقیقه پای یخچال بودم تا با آب سرد تشنگیم رو برطرف کنم و بعد از هر بار آب خوردن مراجعه به دستشویی. صبح گوشیم از ساعت ۴ و ده دقیقه صبح کلی زنگ زد تا بالاخره ۱۰ دقیقه به ۶ تونستم از خواب بیدار شم و قطعا تایم نداشتم تا برم سر ایستگاه و با اتوبوس برم شرکت‌. بنابراین با ماشین رفتم شرکت و توی شرکت اصلا حس و حال کار کردن نبود. بعدازظهر اومدم خونه و توی تمیز کردن حیاط خونه به خانمم کمک کردم و بعدش به بهانه تعمیر ماشین زدم بیرون و رفتم خونه همکارم که خانم و بچه هاش نبودن رفته بودن خونه مامان خانمش. خلاصه صفا سیتی برقرار شد و کلی با همکارم کیف کردیم بعدش اومدم خونه و نیمه اول بازی ژاپن و برزیل و چند دقیقه ای از نیمه دوم رو هم با خانمم و دخترم نگا کردیم. سه نفری شام خوردیم و منم که خیلی خسته بودم اومدم اتاق تا بخوابم.

وقتی به گذشته فکر میکنم میبینم پدرم خیلی از من بهتر بود، به خصوص در رسیدگی به فرزندانش و دغدغه ای که برای حال و آینده اونها داشت. یادمه پدرم با حداقل امکانات سعی میکرد بهمون، یعنی من و خواهرام خوش بگذره. پدر من اون زمان ماشین نداشت و در عوض یک موتور سیکلت یاماها 125 YB سوپر داشت. با همون موتور کلی تفریح میکردیم. اون روزی که پدرم یک بادبادک بزرگ درست کرد و من و خواهر کوچکترم رو سوار موتور کرد به همراه بادبادک و ما رو برد به دل طبیعت، کوه های اطراف شهر و ازون بالای کوه سه نفری بادبادک رو هوا کردیم و کلی لذت بردیم رو یادم نمیره...

امروز صبح مرخصی ساعتی گرفتم و بالاخره رفتم بانک و کارت اعتباری عابر بانکم رو گرفتم. تو مسیر رفتن به شرکت وقتی دیدم هنوز دو سه ساعتی وقت دارم به سرم زد ماشین رو بزارم تعمیرگاه تا مشکل کار نکردن بوقش و روشن شدن علامت ایربگ هم درست بشه. حدود ۱ ساعت و نیم زمان برد تا استاد تعمیرکار برق ماشین به اتفاق شاگردش مشکل رو حل کردن و ایراد هم مربوط به قطع شدن کابل فلت داخل فرمون ماشین بود. ماشین رو تحویل گرفتم و به سمت شرکت راه افتادم و از اون جایی که امروز شدید هوا گرم بود به سرم زد دور میدون نگه دارم ی نوشابه تگری نوش جان کنم. ایستادن کنار سوپرمارکت همانا و یکسره شدن بوق ماشین همانا اونم دور یک میدون شلوغ و نگاههای تعجب آمیز ملت. بدجوری دستپاچه شده بودم حدس زدم با چپ و راست کردن فرمون مشکل حل بشه که البته حدسم درست بود. سریع محل رو ترک کردم و رفتم اونور میدون اول جاده دوباره جلوی ی سوپر مارکت دیگه وایسادم. نوشابه رو خریدم و خوردنش توی اون هوای گرم خیلی چسبید. افتادم توی جاده به سمت شرکت و متاسفانه این مشکل یک سره شدن بوق چندین بار توی مسیر ۳۰ کیلومتری جاده منتهی به شرکت اتفاق افتاد و بدترین نقطه پلیس راه توی مسیر بود که دیدم سرباز و افسر راهنمایی و رانندگی با تعجب داشتن من و ماشینم رو نگاه میکردن مجبور شدم جلوی پلیس راه بکشم کنار و اول کاپوت رو دادم بالا تا سیم بوق رو قطع کنم ولی نشد چون سیم چین یا ابزاری که بشه اینکارو باهاش کرد نداشتم. دوبار چند بار فرمون رو به چپ و راست چرخوندم تا بالاخره صدای بوق قطع شد. البته تا رسیدن به شرکت این مکافات چند بار دیگه تکرار شد...

امروز بالاخره راس همون ساعت ۴ و ۱۰ دقیقه صبح بیدار شدم هر چند که خیلی خوابم میومد. قبل بیدار شدن خواب هم میدیدم از همون خوابای بی سر و ته. اولین کاری که کردم، رفتم دستشویی و ریشمو زدم که توی این سه روز تعطیلی آخر هفته خیلی بلند شده بود. بعد اومدم و قهوه اسپرسو درست کردم و بساط صبحونه شامل پنیر، گوجه فرنگی، خیار،سبزی ریحون، تره و تربچه به همراه ی لیوان شیر رو آماده کردم. صبحونه رو خوردم و بعدش ی شات قهوه. فقط برای امروز رو خوندم و ی خورده توی گوشی چرخیدم. باغچه و درخت دم در حیاط خونه رو آب دادم و اومدم سر ایستگاه. توی مسیر یکی از اتوبوس های شرکت خراب شد و به ناچار همه همکارا که توی اون بودن اومدن و سوار اتوبوس ما شدن. تقریبا جا برای نشستن نبود. یکی از همکاران که آقا هم بود و جزو پرسنل رسمی شرکت نبود جا گیرش نیومد و به ناچار کنار صندلی من و همکار دیگم ایستاد. کنار صندلی ما هم همکار خانمم که اتفاقا توی واحد خودمون شاغل هست به همون آقا اصرار کرد کنارش بشینه چون صندلی کنارش خالی بود و اون آقا مراعات اینکه اون خانم هستش و شاید معذب بشه رو میکرد. ولی خانم همکار همچنان اصرار میکرد و میگفت اشکالی نداره، وای که چقد این همکارم که خانم هستش با شخصیت و به معنای واقعی انسان هستش. ی تایمی من و اون با هم مستقیم کار میکردیم و خیلی نکات اخلاقی ازش یاد گرفتم. بهرحال کنار خانم همکارم یک خانم دیگه نشست که جا گیرش نیومده بود. منم که دیدم این مرد همچنان قراره ۳۰ کیلومتر راه رو سرپا باشه بهش گفتم بیاد هر جوری هست کنار من بشینه و به همکار کنار دستیم که کنار پنجره بود گفتم ی خورده خودشو جمع و جورتر کنه تا سه نفری روی ی صندلی جا بشیم.

روی کاناپه دراز کشیدم. ساعت دقیق ۱۱ و ۸ دقیقه قبل از ظهر هستش. قهوه اسپرسو رو آماده کردم تا همراه یک تکه از بیسکوئیت ساده که روش کریستال های شکر داره، نوش جان کنم. موکاپت و همراه شات مخصوصم و همون تکه بیسکوئیت رو داخل یک پیشدستی روی میز کاناپه گذاشتم. این بوی قهوه واقعا افسون کننده ست، ی حس عجیبی بهم میده همراه با ی موج انرژی مثبت. امروز حدود ساعت ۵ صبح بیدار شدم ولی دوباره خوابیدم بعدش ۷ و نیم بیدار شدم و باز دوباره خوابیدم تا اینکه بالاخره ساعت ۸ و نیم بیدار شدم و اولش ی خورده توی گوشی چرخیدم بعد WC و شستن دست و صورت اومدم توی هال، چای گذاشتم و رفتم از توی حیاط باغچه سبزی جمع کردم آوردم خونه. کم کم خانمم بیدار شد و بعدش دخترم. سه نفری دور میز نشستیم و صبحونه خوردیم. الانم خانم و دخترم توی اتاق بازی میکنن و منم همچنان روی کاناپه میخام برم توی حال و هوای خلسه آمیز قهوه. مخزن موکاپت رو ی خورده بیشتر پر آب کردم واسه همین سه شات قهوه داد که پشت سرهم خوردم. از وقتی که با قهوه آشنا شدم همیشه ی موضوعی فکرم رو درگیر کرده و اونم اینه که به نظرم قهوه چیزی فراتر از قهوه ست.

امروز همش خواب بودم خانمم هم همینطور. چند دقیقه توی وبلاگ ها میچرخیدم دوباره روی کاناپه خوابم میبرد. تا تایم ناهار همینجوری بود روال. بعد ناهار هم هندز فری، رختخواب، خواب با چاشنی ی پادکست از کست باکس که در مورد ی انجمنی بود. کلی خوابیدیم به اتفاق همسرم. بعدازظهر هم بیدار شدیم و چای و تخمه و بازی والیبال ایران و آمریکا که ایران هر سه ست رو باخت...الانم شام خوردم و دوباره اومدم توی رختخواب...

دیشب دیر خوابیدم، ینی دیر رسیدم خونه و رفتم توی رختخواب شد ساعت ۱۲ و نیم. ی خوردی سرم توی گوشی بود و بعدشم هندزفری زدم به گوشام و از توی کست باکس ی فایل صوتی مربوط به دکتر هولاکویی رو پلی کردم و خوابم برد. صبح هم ی نوبت بیدار شدم ساعت گوشی رو نگا کردم فک کنم از ۵ صبح چند دقیقه ای رد شده بود، خیلی خوابم میومد. دوباره خوابیدم و با سر و صدای خانمم و دخترم بیدار شدم وقتی اومدم توی هال و ساعت دیواری رو نگا کردم دیدم ساعت شده ۱۲ و نیم ظهر. ی حس خنثی داشتم ینی اینکه حسم نه بد و نه خوب. سطح انرژیمم نه پایین بود و نه بالا. چای خوردم و بعدش ناهار عدس پلو با سالاد شیرازی و ماست داشتیم و البته برای نوشیدنی هم دوغ با طعم هشت گیاه، که چسبید. دوباره رفتم تو اتاق و سر تو گوشی و ی خورده چرخیدم توی مجازی. فایل صوتی مشارکت امیر حسین رو برای بار n ام گوش کردم و بعدش از توی کست باکس ی فایل صوتی که مربوط به شاهنامه فردوسی بود فک کنم پلی کردم و خوابم برد و جالبه که با صدای همون راوی بیدار شدم دوباره با خانمم شروع کردیم چای خوردن و بعدش با دخترم سه نفری چند دست UNO بازی کردیم. الانم اومدم توی حیاط رو تالار زیر انداز پهن کردم و ازین نسیم ملایم و هوای خنک شب همراه با چای لذت میبرم‌. خانمم و دخترم هم رفتن حموم. توی فکرم که ی شات قهوه اسپرسو هم بخورم و بعدش منم برم ی دوش بگیرم.

امروز صبح یکم سخت تر و دیرتر از خواب بیدار شدم ینی حدود ۴ و ۴۵ دقیقه. بخاطر اینکه دیشب بازی فوتبال ایران و بلژیک حدود ساعت ۱۰ و نیم شروع شد. بس که خسته بودم اومدم توی اتاق و رفتم توی رختخوابم، هدفون زدم و فایل صوتی مشارکت در مورد تعهد رو شروع کردم به گوش کردن که توی همون یکی دو دقیقه اول خوابم برد تا وقتی که با سر و صداهای خانمم و دخترم که داشتند با هیجان بازی فوتبال رو میدیدن از خواب پریدم و ساعت گوشی رو نگاه کردم، ۱۲ و نیم شب بود ولی نمیدونم چرا عصبی نشدم، شاید توی اون لحظه خوشی و هیجان خانمم و دخترم رو درک کرده بودم. دوباره خوابیدم و بعدش حدود ساعت ۱ نصف شب رفتم WC و دوباره خوابیدم. راستی امروز صبح توی ایستگاه اتوبوس بعد از مدتها، شکرگزاری رو انجام دادم و ی انرژی تازه گرفتم.